Właściwości lecznicze Czosnku - Allium sativum - znane były już w starożytności, zarówno w Azji, jak i basenie Morza Śródziemnego. Ta cenna roślina zwana w Polsce również białym zielem, ze względu na cenne właściwości wzmacniające uprawiany jest od tysięcy lat.
W polskiej kulturze ludowej czosnek znany był jako roślina spożywcza i przyprawowa, ale również znalazł zastosowanie jako roślina lecznicza. Szczególnie stosowany był w niedomaganiach górnych dróg oddechowych, uzębienia, a także zwalczaniu pasożytów przewodu pokarmowego. Surowcem leczniczym były ząbki czosnku, które aplikowane były przy katarze, przeziębieniu i robaczycy. Aby pozbyć się kaszlu ząbki gotowano w mleku i wypijano, przy katarze smarowano nim pięty, stopy i dłonie, a także „pod gardzielą i pulsa” Nieco egzotyczny zdaje się sposób zwalczania robaczycy u dzieci stosowany na niektórych terenach Polski. Dzieciom cierpiących z powodu pasożytów zawieszano na szyi nanizane na sznurki ząbki czosnku i kazano chodzić w takich “koralach” przez dłuższy czas. Czosnek spożywano nagminnie w chorobach zakaźnych: cholerze, czerwonce, żółtaczce, febrze.
Powszechnie uznawane były jego właściwości magiczne – chronił przed urokiem i odpędzał diabła. Afryce rybacy smarując swe ciała czosnkiem zabezpieczali się przed krokodylami. W europie wierzono, że nie tylko chroni przed ukąszeniem żmii, ale równie skutecznie odstrasza diabły, czarownice i inne istoty demoniczne jak strzygi, wampiry. Niekiedy złe siły mogło odpędzić samo wymienienie nazwy rośliny. Syreniusz utrzymywał też, że „czosnek wielką ma nieprzyjaźń z kamieniem Magnesem, który żelazo do siebie ciągnie, tak iż gdzie go nim natrze, władzą i moc wszytke odeymuie”
Medycyna naturalna od zawsze doceniała jego właściwości antybakteryjne i odkażające. Uważano, że jest dobrym środkiem zapobiegającym rozprzestrzenianiu się epidemi, toteż gdy takowa zapanowywała noszono go przy sobie, spożywano, zawieszano na drzwiach i oknach domów. Współczesna nauka potwierdziła, że substancje zawarte w czosnku już w bardzo
niewielkich stężeniach, niszczą grzyby i pierwotniaki. Czosnek spożywany doustnie niszczy drobnoustroje przewodu pokarmowego, a jeszcze silniej układu oddechowego. Był także remedium przy dusznościach, kolkach i wściekliźnie.
Współczesna fitoterapia docenia dobroczynne działanie zawartych w czosnku składników: witamin z grupy B — głównie B, związków śluzowych, cukrów, pektyn i sole mineralnych takich jak: selen, wapń, fosfor, żelazo i magnez oraz niewielkie ilości uranu. Szczególna moc czosnek kryje się w leczniczych olejek eteryczny. Jeśli zaś komuś zapach czosnku wyjątkowo nie odpowiada może go skutecznie usunąć dzięki natce pietruszki, jabłku i ziarnom palonej kawy.
Kiszony czosnek
Młode główki czosnku wraz z zielona łodyżką (w mniejszych ilościach nadają się też pojedyncze, obrane ząbki czosnku), ułożyć w glinianym naczyniu, przekładać warstwami aromatycznych ziół (jak przy kiszeniu ogórków) - kopru, chrzanu, listków laurowych. Ewentualnie do smaku można dodać ostrych papryczek chili lub nadającego pięknego koloru soku z granatów. Zalać przegotowaną i przestudzoną, osoloną wodą (w proporcjach płaska łyżeczka na litr) z odrobiną ostu lub białego wina. Odstawić na 4-5 dni w ciemne miejsce – podawać jako pikantna zakąskę, lub przełożyć do słoików, zapasteryzować i i używać zimą zamiast antybiotyków.
Pani Jekyll
Tagi: Ekologia, Green Power, Kuchnia, Ogród, Zdrowie
