Ludzie mają dzieci, lecz te dzieci dorastają. Pies stanowi doskonały substytut dziecka - dobrze wychowany czworonóg nigdy nie wejdzie w fazę buntu, nigdy się nie obrazi i zawsze chce być głaskany.
Wieczne dziecko
Jaka jest różnica między dzieckiem a włochatym podopiecznym? Wielu właścicieli zapomina się i na spacerze woła, aby ich „śliczne dzieciątko”, czy „słodkie maleństwo”, przyszło do „mamusi”, czy “cioci”. Co więcej - w Chinach czule na dziecko mówi się „pieseczku”, a według kronikarza z VIII w p.n.e. król asyryjski Sanherib został wychowany tak starannie „jak młody pies”. Bo uczucia właściela psa, do ukochanego podopiecznego, są o wiele bliższe miłości rodzicielskiej, niż mogłoby się wydawać.
Co więcej całkowicie zależny od opiekuna pies, jest często okazuje się o wiele wdzięczniejszym obiektem uczuć i wychowawczych wysiłków. W odróżnieniu od dorastających dzieci nigdy się nie usamodzielnia, na zawsze pozostaje tak samo rozkoszny i czarujący jak niemowlę.
Zajęcie przez czworonoga pozycji małego dziecka potwierdzają najnowsze statystyki. 61% posiadaczy psów w USA, uważa że wypełnia on ich potrzeby rodzicielskie, 62% podpisuje imieniem psa listy i kartki, a 79% daje im prezenty na gwiazdkę i urodziny.
Pies – istota społeczną
Jak to możliwe, że dziki zwierzak, stał się najbliższym przyjacielem człowieka? Struktura wilczego stada jest bardzo podobna do hierarchii panującej w patriarchalnej rodzinie. Dlatego pies bez problemu odnajduje się w ludzkiej rodzinie. Właściciele pełnią dla czteronożnego podopiecznego rolę stada, ale nie jest to bezinteresowne. W obecnym społeczeństwie często zdarza się, że mechanizm ten zaczyna działać w odwrotną stronę. Pies zastępuje człowiekowi nie tylko dziecko, ale także przyjaciół i rodzinę.
Ponad 70% właścicieli psów docenia wsparcie, jakie mogą uzyskać od swoich psich przyjaciół w trudnych sytuacjach. Wielu uważa czworonoga za najlepszego towarzysza życia i ufa mu bardziej niż współmałżonkowi. „Mogę powiedzieć, że mnie nikt bardziej nie kochał niż ona” - głosi napis, na marmurowej płycie ufundowanej przez właścicielkę psa imieniem Samanta, pochowanego na psim cmentarzyku w Koniku pod Warszawą.
Ludzie przenoszą na swych zwierzęcych przyjaciół również inne typowo ludzkie uczucia. Z badań psychologów wynika, że część z właścicieli szuka u psa odpowiednika opieki i bezpieczeństwa jakie znajdowali u matki. Utożsamiają go z „wszechmocnym rodzicem”, co powoduje, że w obecności swojego psa uspokajają się. Badania przeprowadzone w Holandii potwierdziły powszechne mniemanie, że dzieci chowane z psem mają wyższe poczucie własnej wartości i bezpieczeństwa.
Pies - najlepszy przyjaciel człowieka
Doświadczenie przeprowadzone w USA, na prawie 500 psach dowodzi, że rozwój i przebieg wychowywania niemowlaka i psa zachodzą podobnie. Mały piesek wychowywany wśród ludzi, traktuje ich jak swoje stado i (oczywiście w miarę swoich możliwości) przyjmuje ludzkie normy zachowań. Przyjmując psa do swojej rodziny, należy stworzyć mu takie „stadne” warunki, wyznaczyć miejsce w hierarchii i jasno określić granice co wolno robić, a czego nie. Podporządkowanie się zasadom obowiązującym w stadzie, jest dla psa naturalnym instynktem, a zadaniem właściciela jest wytłumaczenie podopiecznemu czego się od niego wymaga. Jeśli się tego nie zrobi, pies poczuje się zagubiony, nieszczęśliwy i będzie próbował narzucić nam swój porządek.
Bo niezależnie jak mocno kocha się swego psa, warto pamiętać, że jest on tylko psem. Najlepsza rzecz jaką można zrobić, to być dla niego – nie rodzicem, ani przyjacielem – a odpowiedzialnym opiekunem i nie oczekiwać od niego rzeczy niezgodnych z psią naturą.
Pani Jekyll
Tagi: Dom, Druga młodość, Lifestyle, Psychologia
